انتظارآبی

شبنم عزیزم

ای روشنی گسترده، ای زیبایی محض،

ای آسمان بیکران مهربانی

کلامی می آفرینم تا با تو سخن بگویم

خودت ميدوني ميدونم دليل رفتنت چي بود

 اما ميتونستي نري چرا ميگي قسمت نبود

اگه قسمت نبود چرا تو موندي

 خدا چرا مارو بهم رسوندي

اگه ميدونستي يه روزي ميري

 چرا روزا رو تا اينجا کشوندي
 
چي بودم چي شدم به خاطر تو

ولي پشت دلم رو خالي کردي

حالا اسمت مياد گريم ميگيره

نميدوني که با دلم چه کردي

اگه در حق تو خوبي نکردم

بدون که خالي بود دستاي سردم

ولي من در عوض هرچي که بودم

با احساسات تو بازي نکردم

                               با احساسات تو بازي نکردم

اگر چه ميدونم دوسم نداري

به هر در ميزنم تنهام نذاري

اگر پاي کسي هم در ميونه

بذار اسمت اقلا روم بمونه

دم آخر بذار دست توي دستام

بذار بهت بگم دردم چی بوده

فقط لطفي کن و حرفام بشنو

شاید دیگه نگی قسمت نبوده

اگه تصميم رفتن رو گرفتي

ببخش اگه پشيمونت نکردم

آره من واسه تو کم بودم اما

با احساسات تو بازي نکردم

با احساسات تو بازي نکردم

می خواهم از تو بگویم بی آن که در جستجوی قافیه باشم و بی آن که حتی در جستجوی

واژه ها باشم , در این شب ها که گویند عزیزترین شب های خداست می خواهم از تو بگویم

از تو که عاشقانه دوستت دارم و می دانم که دوستم داری با ساده ترین کلمات همراه با

همین اشکی که دارد می غلتد و فرو می افتد

می خواهم بگویم دوستت دارم

امشب نه می خواهم برایت از آسمان خورشید بیاورم نه می خواهم ستاره ها را برایت بچینم

و نه می خواهم به شهر آرزوها و رؤیاها بروم فقط ساده و با صداقت همراه با شاهدی صادق

از اعماق جانی سوخته با چشمانی بارانی

می خواهم بگویم دوستت دارم

و می خواهم بگویم این نه سخنی است که تنها بر زبان آید,من تقدس عشقت را بر کرامت

وجودم نشانده ام و اگر سراسر وجودم زبان باشد یکسره خواهد گفت:

دوستت دارم

" اگر منت  نهي بر كلام من ، با احترام سلامت مي گويم:

 و هزار گلبوسه به چشمانت هديه مي دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.ديشب روز هاي خوش با هم بودنمان همدم من شدند و به حرفهاي نگفته من گوش دادند...

زيبا به بزرگي مهرباني ات ببخش كه اشكهايم دل نوشته هايت را بوسيدند. ستاره به ستاره جستجويت كردم ولي نيافتمت. از كهكشان دلسپردگي من خسته شدي که اینقدر زود رنج و کم طاقتی ؟

مهتاب كهكشان نيافتني من ، آنقدر بي تاب ديدنت شده ام كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوي تو فرستادم. . قاصدك هم برنگشت. شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شد. باشد،اشكالي ندارد. تو عزيزي ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كني ، خودش دنيايي است. 

كاش ياس هايي كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند، دوست داشتنم را برايت آواز كنند.كاش باران بعد از ظهرهايت، تو را به ياد اشكهاي من بيندازدنيم نگاهي به شبهاي تنهايي ام كن لحظه هاي زرد و بي صداي مرا تو آبي و ترانه باران ميکني.

بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي من در هواي دلتنگي تو پرواز كند. همين حوالي بي قراري ها باز هم گلهاي بي تابي شكفته.

زيبا ، امشب ، شام غريبان عاشقانه من و تو است. به پاس دوست داشتنت مثل شمع مي سوزم و ذره ذره وجودم در این آتش گرو و دلنشین آب مي شود. تو هم به ياد بي تابي هايم شمعي روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.

مهربانم چرا امشب نيستي؟؟؟

چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه های بی کسی به قصر سپید عشق هدایتم کردی.

عاشقی بی قرار و یاری باوفا برای خویش ساختی. آهو بره ای شدی که دوستی

گرگ را پذیرفتی و برای اشکهای او شانه هایت را ارزانی داشتی و با صداقت عاشقانه ات

دلش را به دست آوردی.

چگونه فراموشت کنم تو را که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم و طپش قلبت را

حس می کردم و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگار دعا می کردم. که خدایا پس

کی او را خواهم یافت؟

چگونه فراموشت کنم تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم.

برایم تمامی اسمها بیگانه شدند و همه خاطرات مردند. دستم را به تو می دهم.

قلبم را به تو می دهم.فکرم را نیز به تو می دهم. بازوانم را به تو می بخشم و نگاهم

از آن توست و شانه هایم که نپرس.دیگر برای من غریبه اند و تمامی لحظات تو را

میخواهند و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند.

چگونه فراموشت کنم تو را که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ

نوشته هایم باشند. پیشترها سبز را نمی شناختم. بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم.

سبز را با تو شناختم و دلم می خواهد که به یاد تو همیشه سبز بنویسم. دلت را به من بده.

فکرت را به من بده. سرت را روی شانه هایم بگذار. بیا عطر کلماتت را میان هم تقسیم کنیم...

وقتی مي گويم دوستت دارم شايد تصور كنی تنها چند واژه ی ساده را در

كنارهم گذاشته ام و جمله ای را بيان كرده ام اما...اين تنها يك جمله نيست!

دنياي لبريز از رويا های سبز و سرخ!همين جمله كوتاه ...! آري همين

چند واژه کوتاه خود كتابيست سر شار از معنا!دوستت دارم يعني بی حضور

تو زندگی برايم بی معناست بي تو دنياي من به سردی می گرايد و چشمانم

بی فروغ ميگردد!يعنی قلب من منزلگاه توست و وجودم سرزمينی كه تخت

پادشاهیش را تنها لايق تو می داند يعنی میخواهم در سايه سارنگاه پرمهرت

لحظه بياسايم و در پهنه ی پر احساس كلامت نفسی تازه كنم.میخواهم در

وسعت بی انتهايی قلب تو سكنی گزينم و تا ابد تفرجگاهم آبی بی كران

آسمان و سرخی شورانگيزه خورشيد قلب تو باشد.میخواهم تنها با

تو زندگی كنم و در كنار تو تكيه گاهم تو باشی!كبوتر سپيد وجود من

بی حضور تو جان خواهد باخت پس با من بمان تا زنده بمانم!در انتظار

وصالی خوش!زيرا كه زنده بودن بی حضور محبوب تنها مرگيست در

بستر تنهايی و فرا ق!همچو كوه بودم استوار قد بر افراشته بودم به

بهانه سر سختی!دم از قدرت می زدم در مقابل عاطفه چون سنگ

مقاوم وبی نفوذ! هرآنچه پيش آمد به طعنه ی انكار پس زدم. 

وتو آمدی و چون قطرات نرم و زلال آب در من نفوذ كردی!و آن كوه

استوار در مقابل تو به زانو درآمد! نرم شد و غوغای درونش در آرامش

نگاه پر مهر تو آرام گرفت و ديدكه بی حضور تو بی بهاست و سلام

تو توان اوست!پس وقتی می گويم دوستت دارم تنها يك جمله نگفته ام!

دنيایی را به تصوير كشيده ام!سر زمينی را از عمق وجود خويش...!

سر زمين دل و اين كلام قلبيست كه با هر تپش خود ميگويد:

"" عاشقانه دوستت دارم فرشته ی من""

خداجون خیلی دلم گرفته اخه چی بگم چجوری بگم ....

خدا می خوای  امتحانم کنی؟ ولی خداجون امتحانت خیلی سخته...خیلی سخت...

خدا جون دلم گرفته ازاین دنیای  غمگین وسرد......از چیزایی که نمیتونم بزبون بیارم

وبگم ......روزهایی  که غمگین  وسرد شده  ومن توانایی گرمی بخشی  را ندارم. ....

روزایی که مثل شب سیاهه وشبایی که سیاه تر از هر سیاهی ...خدایا دلم گرفته،

ازآسمونت،که دیگر برام نمی باره............آن وقتها وقتی که  دلم می گرفت بارون میومد

ومن زیر بارون قدم میزدم، زمانی می شد که میخندیدم واز بارش رحمتت لذت میبردم .....

ولی انگار حالا همه با من قهراند و همه فکر می کنند من قهرم.دیگر حوصله هیچ چیز ی

رو ندارم. من نه از سنگم.قلبم از نرم نرمک پژمرده میشه....و هیچ کسی نیست که دراین

سرزمین مرا یاد کند.دلم  بیمارررررررررر..... دلم گرفته از زمین و زمون. دلم گرفته... .

خنجرکی که به سینه ام خورده و مرهمش نوش دارو و پادشاه کیکاووس.....من از نزدیک خورده ام،

من مرده ام وهیچ کسی نیست که بدونه  و درک کند.من نه شادم و نه خوشحال. من نه سبز و نه خرم.

من نه آنم و نه این. و من هیچم و هیچ من.دلم گرفته از خودم. از کلامممم. از درد و درمو نم.

 از زخم و لبهام و از قلب و اشکام.کلامم بر دل زخمیم  می تازد. دردم را درمون فراموش شده ....

زخمم را مرحمی نیست......و قلبم که اشکم را نه به شادی و نه از غم، ازمنزل خودش بیرون کرده.

و من باز تنهای تنهایم. همانند  همیشه.همانند ... همین حالا. من تنهای تنهایم و هیچ کسی نیست

که مرا دراین تنهایی یاری کند. دلم گرفته از خودممممممم .....آره از خودم هم دلم گرفته.

 چون هر کی درکلبه ی تنهاییم اومد ،خودش گم شد و نتونست برتنهاییم همدمی باشه.هر کی  

اومد  بر دلم تاخت و خاکی بلند کردو با چوب زخم زبونش  لکه زخمی بر دلم گذاشت و رفت.

خدابا من تورا دارم  . خدایا تو تنها دوست ویار وهمراه منی ومن دوستت دارم. 

به دلم بــــــــــــــــــــد افتاده.......من دلم ازدروغ بیزارههههههههههه....

خدایا! نازنینم! بهترینم! همدم شبهای بی کسی ام.جز توکسی که از دلم خبر نداره.جز تو کسی

که از من کلامی نمیدونه.... جز تو کسی که منو درکم نمیکنه...خدایاااااااااااااااا... چرا بر دلم ساز

تنهایی می زنی.گله کردم چون گله مندم. اشک میریزم چون درد وغم سهم من است ......

من همرا  را دوست دارم. ولی برای من که  جز تو  ندارم... .خـــــــــــــــــــــــــــــدای مــــــــــــــــن،

بر دلم صبری  روانه کن .....که منو دیووونه می کنه این دل. رسوای عالم می کنه بی هیچ،

نابود طوفانم می کنه بی هیچ پناهی .هر کسی به فکر خودش شد یار من، و هیچ ندانست من

کیم و چه؟دلم از تو تنگ است... نه ... برای تو تنگ است.همیشه حرفامو گوش دادی و هیچی 

 نخواستی. همیشه بهم درس دادی ولی هنوز ازم هیچی نپرسیدی .....اره روز امتحان نزدیکه و

من بیمناکم از روز امتحانت ....ولی من مرده ای هستم .....که جسمم برای آبروی اینروح نا ارام

حرکت می کنه، حرف می زنم  و برای اینکه دوستت  داردم دعا میخونم .......

دلــــــــــــــــــــــــم گرفته از ... .از هیـــــــــــــــــچکـس دلم نگرفته... ولی چرا منو هیچ کسی نیست

که درک کنه؟ چرا هیچ کسی نیست که منو کمک  کنه ...چرا؟ و باز آه  ای خدای من میخوام بلند  

فریاد بزنم ......

ای خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا:

چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بازم پناهم ده ویاریم کن همچون همیشه

من فقط به امید تو زنداه ام ای خدای من

ای خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدای من

 بنام خدایی که برای قلب دوست و برای اثبات دوستی اشک را افرید 

سلام سلامی از قلب شکسته از قلبی دور افتاده همچون کبوتری سبکبال که در

اسمان عشق به پرواز درامده است سلامی به بلندای اسمان و به زلال و خلوص

چشمه ساران سلامی به لطافت گرمای بهاری سلامی همچو بوی خوش اشنایی

سلامی بر خواسته از دل و نشسته بر دل

چشمهایم را قربانی میکنم شاید بیواسطه بیایی و دستهایت آشیانه مهر شوند میدانی ...........

گنجشکها هم عاشق میشوند و گر نه هر صبح برای که بال میگشایند ؟!

آسمان نیز باید عاشق باشد که این چنین بی مضایقه میبارند بگذار آنقدر از تو پر شوم که

دیگر جایی برای خودم نماند . گاهی وقتها کهبه دلم سرک میکشم فقط تویی و تونمی دانم چرا

اینقدر برای من بزرگی و من چرا اینقدر به مهربانیت عاشقم

حرفهای تنهاییم اگر یه گوش تو نرسد چقدر بیچاره ام

راستی اگر ستاره ای نباشد به کدام روشنی باید دل بست؟!

همیشه باید یه چیز بزرگ باشه یک حضور بزرگ یه حس خوب که همیشه به بهانه اش

زنده ای و من ایمان دارم که همان چیز بزرگ و عزیزی و از هوای بودن توست که نفس میکشم

دستهای من حضور تو را فریاد می زنند